Menu

Contact

De communicatiespiegel


De jonge garde politici

Personen die zich publiek presenteren, spiegelen wij aan de ‘Wet van Maier’ (E = K x A). Het Effect van een optreden wordt bereikt door Kwaliteit én Acceptatie van de inhoud. En deze acceptatie heeft alles te maken met de wijze van presenteren…

In de aflevering van het programma Buitenhof van 26 mei kregen we een beeld van de jonge garde politici die staan te dringen om maatschappelijke invloed uit te oefenen. Ilja Boelaars (Jonge Democraten), Paul le Doux (JOVD) en Thomas Ronnes (Jonge Socialisten) gaven met verve hun mening over hun gezamenlijke nieuwe pensioenplannen. Jonge denkkracht, politiek ideologische grenzen overschrijdend, zet de bijl aan de wortels van traditioneel denken rond onze collectieve oudedagsvoorzieningen. Met de mede door hen georganiseerde 'PensioenOpStand', medio 2011, werd reeds met redelijk succes strijd gevoerd tegen het verhogen van de pensioenrekenrente.

De discussie over onze pensioenen lijkt steeds meer te koersen op een confrontatie tussen de belangen van ouderen en jongeren. De drie genoemde heren nemen daartegen stelling. Nieuw uitgangspunt is het concreet en inzichtelijk bijhouden van ieders pensioenvermogen. Dus weg van die niet transparante, amorfe, collectieve pensioenpotten. Potten die worden beheerd door veel te machtige mannen in pakken, die steeds vaker bewijzen niet competent te zijn. En dat kost ons allemaal geld. Ouderen en vooral ook, in de toekomst, jongeren.

Ilja Boelaars mocht het onderwerp in Buitenhof introduceren en pakte met verve zijn spreektijd. Rustig, stellig, zelfbewust maakte hij de noodzaak voor nieuw pensioendenken duidelijk. Licht ironische intermezzo’s van presentator Kees Driehuis werden op acceptabel indringende wijze gepareerd. Steeds met als doel inhoudelijke duidelijkheid: individuele pensioenspaarplicht, geen verplichte collectiviteit, eigen keuze van pensioenuitvoerder en ook ZZP'ers die verplicht meegaan in het nieuwe stelsel. Ilja had zich inhoudelijk nog iets beter kunnen voorbereiden, aangezien hij in de loop van de discussie steeds nieuwe belangrijke inhoud toevoegde die hij mogelijk vergeten zou zijn zonder die discussie.

Thomas Ronnes mocht na verloop van tijd aanvullen en verviel toch in een wat ideologisch jargon dat minder interessant was en erg ingestudeerd aanvoelde. Ook oogde Thomas te ingetogen en was zijn persoonlijke energie ondermaats. Diepe stem, weinig dynamische houding waardoor de kijker/luisteraar dreigt af te haken. Thomas mag iets meer bevlogenheid tonen die zo past bij degenen die zijn partij politiek representeren. Dus als hij het heeft over de 'perverse elementen' in de huidige pensioensystematiek, dan mag hij daar best inhoudelijk op doorpakken. Zijn maar even aangestipte grote tegenstelling, ook in de pensioenen, tussen hoog- en laagopgeleiden verdient meer toelichting.

Paul le Doux had eindelijk genoeg van het wachten op inbreng en ging er met verve in. Het onderdeel, de ZZP'er en pensioenen, was daarbij een natuurlijke aanleiding. Een pensioenverplichting voor zelfstandigen die de nodige gevolgen lijkt te gaan hebben voor de tarieven van ZZP'ers. Paul wil dat het nieuw bedachte stelsel eigenlijk per direct wordt ingevoerd: "Er wordt een streep getrokken onder het huidige stelsel, dat overigens intact blijft voor de huidige deelnemers om daarmee discussie over wie van hen wat krijgt in een nieuw stelsel, te vermijden." Ook hij slaagde in het uitdragen van zijn boodschap. Zichtbaar en hoorbaar enthousiast over de plannen. Uitstekend formulerend en inhoudelijk steeds zeer begrijpelijk daagde hij de verantwoordelijke staatssecretaris uit de discussie aan te gaan.

De jonge garde schept verwachtingen en beloften voor de toekomst. Nu maar hopen dat deze zeer goed opgeleide mannen uiteindelijk de keuze willen maken maatschappelijke invloed te verkiezen boven topsalarissen (en pensioenen?) in het bedrijfsleven.

Raoul Hoyng, trainer/coach