Menu

Contact

De communicatiespiegel


Ebru Umar

Personen die zich publiek presenteren, spiegelen wij aan de ‘Wet van Maier’ (E = K x A). Het Effect van een optreden wordt bereikt door Kwaliteit én Acceptatie van de inhoud. En deze acceptatie heeft alles te maken met de wijze van presenteren...

Je zapt op zaterdagavond (3 augustus) nog even langs KB (Knevel en Van den Brink) en wordt dan toch weer in een apart moment getrokken. Net aan het woord is Ebru Umar, columniste van Metro, die op voorspraak van gastpresentator Arend Jan Boekestijn, mag aanzitten. Ze is zelf 'nieuws' omdat ze in haar column naar aanleiding van haar recente ervaringen in Turkije heeft geschreven over 'godsdienstgekkies' en die 'dooie gast' (Mohammed). Kwalificaties die werden gevoed door haar irritatie betreffende de wel erg matineuze oproep tot gebed, om vier uur in de ochtend! 2000 haatmails en tweets, volgens Umar veelal van jonge 'Nederturken', waren haar deel. Nu zijn massale reflecties van verongelijktheid uit de moslimwereld op zich niets nieuws. De schaamtecultuur lijkt de westerse schuldcultuur in gijzeling te hebben. Maar zeker niet Ebru Umar, als het aan haar ligt!

Fel, gedreven, gepolijst boos en non-verbaal met grote energieke blijheid wentelt ze zich in al die plotselinge persoonlijke aandacht. En ze heeft veel op de lever. In een onstuitbare verbale diarree passeert een caleidoscoop aan vermeende maatschappelijke effecten van de islamisering. Het is voor Umar onbegrijpelijk dat jonge Nederlanders van Turkse afkomst zich plots Turkse nationalisten tonen. "Wat gebeurt er dat zij zich druk maken over Turkije? Ik ben bedreigd door Nederturken, jongetjes en meisjes, die zijn opgegroeid met misplaatst nationalisme." Volgens Ebru toch een overduidelijk bewijs dat de islamisering van Nederland een feit is. Ze is fel tegenstander van de manier waarop moslims in Nederland de kans krijgen zich af te scheiden van de samenleving, via onder meer eigen onderwijs, Koranscholen en voetbalclubs. Umar: "Luister eens gastjes, jullie zitten hier in Nederland en daar doen we dingen samen!”

Vervolgens krijgt de veel te passieve politiek een veeg uit de pan, zijn Ataturk en Mohammed al heel lang 'dooie gasten', ga je als vrouw niet 'in boerka gehuld als spook' over straat en krijgen moslims de kwalificatie 'baardapen'. Maar Ebru is nog niet klaar als ze door Boekestijn wordt uitgenodigd te verwoorden wat zij zou doen als zij het voor het zeggen had. Dan raakt Nederland vervolgens heel snel en natuurlijk goedbedoeld artikel 23 uit de Grondwet (vrijheid van godsdienst) kwijt en moet zelfs artikel 1 (vrijheid van meningsuiting) het ontgelden.

Deze explosie van brede gelegenheidsargumentatie op basis van een veel te sterke persoonlijke emotie, maakt Ebru onbedoeld tot een 'woordkakkende' exponent van haar eigen schaamtecultuur. Presentator Knevel had haar tegen zichzelf in bescherming moeten nemen in plaats van emotie-tv te willen produceren.

Voor Ebru Umar geldt dat ze vooral moet doorgaan met lekker polemiseren. Maar zich wel bij optredens op radio en tv veel beter moet voorbereiden op datgene wat ze ons als consument, van haar ongetwijfeld goedbedoelde signalen, echt wil meegeven.

Emotie verleidt de mens maar al te vaak tot uitingen die juist datgene teweegbrengen wat men vermeden wil zien. De reden voor het optreden van Ebru Umar én vervolgens haar eigen inbreng zijn daar kristalheldere voorbeelden van.

Raoul Hoyng, trainer/coach