Menu

Contact

De communicatiespiegel


Minister Kamp

Mijn drie kinderen liggen in bed te slapen. Het is 00.19 uur en ik ben nog aan het werk. Met een groot glas water op het bureau ben ik geconcentreerd bezig achter mijn laptop.

Tot ik ineens word opgeschrikt. Er klinkt een vreemd geluid dat ik niet kan thuisbrengen. Snel daarop nog een keer. Dan hoor ik duidelijk het dak van mijn nieuwbouwhuis kraken. Hoe kan dat nou, dat gebeurt toch alleen bij windkracht 10? Mijn bureaustoel op wieltjes staat stil en toch beweeg ik. Van links naar rechts en weer terug. Ik word er een beetje duizelig van. Maar als ik rimpelingen in het waterglas zie, word ik pas echt bang. Onmiddellijk denk ik aan Jurassic Park. Jeff Goldblum zit met een paar kinderen in een stilstaande Jeep en in de plassen buiten op de grond zien ze rimpelingen terwijl een stampend gedonder steeds luider wordt. Signalen dat het T-Rexgevaar snel dichterbij komt!

Weer terug op mijn zolderkamer zit ik doodstil te wachten. Wat nu? Moet ik iets doen? Wordt dit nog erger? Moet ik met de kinderen de straat op rennen? Genageld aan mijn stoel doe ik niets. Totaal verstijfd. En dan houdt het net zo plotseling op als het begon.

De volgende dag hoor ik op het nieuws dat de aardbeving een kracht van 3,2 op de schaal van Richter had. Die middag zie ik minister Kamp op de televisie. Hij heeft echter geen verhaal voor mij. Ik vind hem geenszins overtuigend en ik voel me niet gerustgesteld. Terugkijkend op zijn optreden denk ik dat dit komt door twee dingen.

Ten eerste spreekt hij vooral over rapporten, cijfers, onderzoeken, afspraken, contracten, et cetera. Het zijn allemaal koude zaken waar niemand warm van wordt. Het is wellicht de wereld van de bestuurder, maar die feiten doen er niet toe voor mensen in verzakkende eigen huizen. Die willen een minister zien die voor hen opkomt en adequate maatregelen neemt. De bovenstroomcijfers worden al snel geïnterpreteerd als zaken waarachter de minister zich kan verschuilen. Kortom, hij spreekt niet de taal van zijn publiek.

Een tweede punt is dat hij geen emoties toont. Hij kijkt strak voor zich uit, denkt na over zijn formuleringen en vertelt op een monotone manier. Geen empathische blik, troostende hand op een schouder of invoelende woorden. Integendeel, zijn gezicht blijft onvermoeid strak in de plooi. Dat is op zich een knappe prestatie, maar zijn woorden ("ik begrijp de angst van de Groningers heel goed") krijgen hierdoor geen enkele betekenis. En dat is desastreus. Iemand zonder emotie wordt niet snel vertrouwd.

Ook buiten Groningen geldt: als je doelen wilt bereiken, moet je het vertrouwen hebben van andere mensen. Of je nu een verandering wil doorvoeren, mensen tot actie wil aanzetten of domweg klanten wil binden. Daarnaast wil je mensen overtuigen van het 'waarom', opdat ze een intrinsieke motivatie ontwikkelen. Ga dat niet met argumenten doen, maar vertel een inspirerend verhaal. Je legt daarmee zaken uit én je maakt de band tussen jou en de anderen sterker.

Wil je weten hoe je dat op een effectieve en slimme manier doet? Volg dan de training Storytelling.

Erik Mathlener, trainer